«
»
FacebookGoogle+

Dunkierka (2017) – Dunkirk

Dunkierka to najnowszy obraz filmowy znanego brytyjskiego reżysera Christophera Nolana znanego z reżyserii takich hitów kinowych jak Interstellar, Incepcja czy Mroczny Rycerz, tym razem przedstawia historię opartą na prawdziwych wydarzeniach mających miejsce na przełomie maja i czerwca 1940 r., którymi była ewakuacja Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego oraz żołnierzy armii francuskiej, belgijskiej i kanadyjskiej z Dunkierki do Wielkiej Brytanii podczas, której od pewniej śmierci zdołano ocalić prawie 400 tyś. żołnierzy. Akcja filmowej opowieści o jednej z najbardziej znaczących akcji militarnych II wojny światowej rozpoczyna się scenami w czasie, których widzimy tysiące żołnierzy wycofujących się ze swoich pozycji pod naciskiem armii hitlerowskiej do czasu gdy ich drogę odwrotu przecina morski brzeg.

Premiera: 21 lipca 2017 r.
Reżyser: Christopher Nolan
Scenariusz: Christopher Nolan
Zdjęcia: Hoyte van Hoytema
Muzyka: Hans Zimmer

Dunkierka-Dunkirk, zwiastun 2017


O filmie – YouTube, Strona filmu, Facebook

Otoczeni z jednej strony przez liczną armię niemiecką z drugiej strony przez wody morskie, nie mając szans na ocalenie mimo dramatycznej sytuacji walczą wciąż stawiając opór wrogiej armii. Akcja filmu rozgrywa się na trzech niezależnych płaszczyznach czasowych, które tworzą trzy odrębne wątki i punkty widzenia całej historii, finalnie w niezwykle zgrabny sposób łącząc się ze sobą dając niezwykle barwne zakończenie filmowej opowieści o bohaterstwie, poświęceniu i niezwykłej odwadze nie tylko żołnierzy, ale także cywilów ruszających na pomoc uwięzionym na plaży żołnierzom wojsk alianckich. Trzy niezależne płaszczyzny czasowe to 1 tydzień który spędzili żołnierze na plaży otoczeni przez wojska hitlerowskie, 1 dzień to czas który miała trwać akcja ratunkowa oraz 1 godzina to czas powietrznego starcia między lotnikami RAF-u i Luftwaffe, każda z tych nowel filmowych ma swoich bohaterów. Jak nie trudno się domyślać bohaterami pierwszej z nich są żołnierze uwięzieni na plaży Dunkierki. Bohaterami drugiej są pan Dawson (Mark Rylance) i jego nastoletni towarzysz George (Barry Keoghan), którzy podobnie do setek innych rybaków wyruszają swoimi prywatnymi łodziami na pomoc i ratunek żołnierzy otoczonych pod Dunkierką. Natomiast bohaterem trzeciej noweli filmowej jest pilot RAF-u Farrier (Tom Hardy), któremu będziemy towarzyszyli podczas jednej z najdłuższych godzin jego życia, którą spędzi w powietrzu w walce z pilotami niemieckimi myśliwców i bombowców, których zadaniem było zlikwidowanie otoczonych na otwartej przestrzeni plaży żołnierzy wojsk alianckich. Każdy z tych trzech niezależnych i powiązanych ze sobą wątków filmowej opowieści jest wypełniony dramatem, niezwykłymi emocjami towarzyszącymi bohaterom oraz scenami posiadającymi niezwykłą siłę przekazu. Film w niezwykły sposób ukazuje bohaterstwo i dramat rozrzuconych po całej plaży młodych, niekiedy z twarzami dzieci w przydużych hełmach żołnierzy, których przerażenie i chęć walki o swojej życie jest uderzające i ukazane w niezwykle wiarygodny sposób. Jedną z najbardziej wymownych scen jest scena ukazująca roztrzęsionego żołnierza (Cillian Murphy), którego z odmętów wody morskiej ratują pan Dawson i George, który przerażony nie chce wracać do miejsca z którego cudem udało mu się wyrwać płynąc wpław. Sceny te w sposób nad wyraz oczywisty pokazuje stan emocjonalny wszystkich bohaterów uwięzionych między armią hitlerowską i morzem, przeżywających traumę między życiem i śmiercią pośród których mamy między innymi postacie Toma (Fionn Whitehead), Alexa (Harry Styles), Gibsona (Aneurin Barnard). To tym postacią film zawdzięcza jakże odmienny sposób niż miało to miejsce dotychczas w filmach wojennych ukazania ambiwalentnego stosunku do współtowarzyszy, ich bezustanną walkę z intsynktem wciąż krzyczącym „przeżyć, przeżyć, za wszelką cenę przeżyć” oraz z dramatyzmem rzeczywistości w jakiej się znajdują. Na przeciw tych emocjonalnie roztrzęsionych postaci mamy postawioną postać komandora Boltona (Kenneth Branagh), który reprezentuje swoją osobą odpowiedzialnego i kamiennie zimnego dowódcę oraz bohaterską postać pana Dawsona sympatycznego i na swój sposób radosnego cywila, który wraz z setkami innych rybaków razem z okrętami marynarki wojennej wyrusza na ratunek żołnierzom alianckim otoczonym na plaży morskiej. Mimo świadomości tego, że całość akcji ratunkowej kończy się sukcesem to jednak podczas seansu kinowego filmu Christophera Nolana cały czas jesteśmy zmuszeni do siedzenia na krawędzi fotela kinowego dzięki niezwykłej mocy emocjom wylewającym się z ekranu kinowego i udzielających się widzom.
Dunkierka to film niezwykły nie tylko dzięki emocjonującej historii ukaznej w czasie seansu kinowego tego dramatu wojennego, ale przede wszystkim dzięki strukturze w jakiej został zrealizowany ten obraz filmowy i jego bezbłędnie idealnej reżyserii. Jednym z najbardziej znaczących zabiegów o które pokusił się Nolan jest okrojenie do niezbędnego minimum dialogów filmowych, co czyni ten film na tle innych współczesnych produkcji kinowych niemal filmem niemym. Wszystko co jest najistotniejsze zostaje przekazane widzom za pomocą wymownych zdjęć filmowych, które są wspierane i których wymowa jest spotęgowana niezwykłą ścieżką dźwiękową, której motywem przewodnim są odgłosy przypominające tykanie zegara odliczającego nie ubłagalnie czas jaki pozostał na uratowanie setek tysięcy żołnierzy znajdujących się na odkrytej plaży wciąż narażonych na śmierć, która nadlatuje razem z samolotami Luftwaffe i jest zrzucana razem z bombami wprost na głowy otoczonych żołnierzy. Kolejnym niezwykłym zabiegiem zastosowanym w realizacji tego filmu o który pokusił się jego reżyser, jest absolutny brak żołnierzy hitlerowskich z udziałem których nie ma ani jednej sceny w filmie Dunkierka. O obecności wrogiej armii hitlerowskiej świadczą jedynie spadające z nieba bomby, znaczące taflę wody torpedy, pojedyncze salwy z karabinów czy majaczące gdzieś wysoko samoloty. Zabieg ten pozwala skoncentrować się na tragedii i dramacie otoczonych na plaży żołnierzy, którzy wyczekują na ratunek od pewnej śmierci i ewakuację z piekielnej plaży. Tym czym z całą pewnością zaskoczy ten obraz filmowy jest brak w filmie scen ukazujących samą śmierć, brak jest w filmie spektakularnych scen gęsto pokrytych trupami, rozrywanymi na strzępy zwłokami, czy choćby niewyobrażalną ilością krwi lejącej się z ran żołnierzy. Wszystko to zostaje pozostawione w strefie domysłów i wyobraźni widzów. Dunkierka nie potrzebuje efektownych eksplozji, hektolitrów krwi, fruwających kończyn czy tysięcy zwłok, aby w nieprzewidywalny sposób oddziaływać emocjonalnie na widzów dostarczając mnóstwo powodów do strachu, przerażenia, współczucia czy braterstwa z bohaterami tego niezwykle wymownego filmu. Wręcz przeciwnie, najmocniej działa to czego nie widać. Unoszące się nad angielskimi żołnierzami widmo śmierci, połączone z paniką i histeryczną chęcią przetrwania, pokazuje w najbardziej wiarygodny sposób to z czym musli się zmierzyć bohaterowie tego dramatu wojennego. Nolanowska wizja wojny to ukazanie jej w jak najbardziej realistyczny sposób pokazujący brutalność wojenną widzianą oczami szeregowego żołnierza i szarego cywila zaangażowanego do uczestnictwa w działaniach wojennych. Film jest bardzo oszczędna w słowach, gdyż obrazy są świadectwem samym w sobie. To beznamiętne przyglądanie się historii sprawia właśnie, że przedstawiane wydarzenia tak mocno działają na emocje. Są dosłowne i potrafią uderzyć w najmniejszą strunę naszych emocji wywołując tym istny wybuch emocjonalny. Warto też zwrócić uwagę na gorzką wymowę filmu, w którym bohaterowie są świadomi swojej porażki, a na widok ludzi cieszących się z ich powrotu, są w stanie jedynie uciec spojrzeniem. Dunkierka to wzorcowy przykład stawiający na surowość i realistyczne przedstawianie tematu wojny, dzięki czemu twórcom filmowym udało się w niespektakularny oraz z przerażającym na swój sposób spokojem ukazać grozę wojny.
Dunkierka to z całą pewnością film którego seans kinowy można bez najmniejszych wątpliwości polecić wszystkim wielbicielom reżysera Christophera Nolana, wielbicielom kina wojennego, a także fanom muzyki filmowej Hansa Zimmera. Zachęcam wybrać się do kina na projekcję tego filmu także wszystkich oczekujących idealnie zrealizowanego pod względem technicznym majstersztyku jakim jest bez najmniejszych wątpliwości dramat wojenny w reżyserii Christophera Nolana, uzupełniony o bardzo zręcznie i wiarygodnie napisany scenariusz oraz aktorstwo na najwyższym poziomie. Film gwarantuje każdemu widzowi namacalnie niemal odczuwalną presję czasu, która towarzyszy bohaterskim żołnierzom, niezwykle silne emocje powodujące przerażenie i napięcie odczuwalne od pierwszych do niemal ostatnich scen filmowych, co w efekcie daje nam widzom chwile kiedy wydaje się nam, że to my osobiście jesteśmy na plaży i musimy walczyć o swoje życie razem z bohaterami tego niezwykłego filmu. Co prawda co niektórzy widzowie mogą zarzuć reżyserowi tego filmu brak możliwości zintegrowania się z bohaterami filmowymi, przez brak ukazania głębi postaci. Faktycznie brak jest w filmie psychologicznych portretów postaci, nie wiemy nic o ich przeszłości, nie wiemy co ich łączy i dzieli czy jakie mają poglądy, są oni ukazania tylko tu i teraz, bez zagłębiania się w ich życie. Ich działanie i oni sami są pokazani tylko na tle najbardziej fundamentalnych priorytetów które towarzyszą każdemu w ciągu życia, którymi są: przeżyć, ocaleć, uciec, uratować się. Jedynie postać pana Dawsona, zostaje pogłębiona, a i to bardzo subtelnie, niemalże mimochodem. Nolan nie wnika w motywacje swoich bohaterów, rezygnuje z dialogowych szarż pozwalających określić portrety psychologiczne. Reżyser odziera swoje postacie z nadbudowy, by dotknąć czegoś znajdującego się głębiej. Chociaż nie wiemy niemal nic o biografiach, marzeniach i celach bohaterów i tak im kibicujemy, drżymy o ich los. Czy to jeszcze odruchowa reakcja widza kinowego, zwykły mechanizm projekcji-identyfikacji, czy może już magiczne dotknięcie reżysera-humanisty? Tego nie sposób rozszyfrować, ale pewne jest to że to działa, a finał wyzwala autentyczne wzruszenie. Film który w zasadzie jest awangardowy, wykoncypowany potrafi poruszyć każdą emocjonalną strunę inie tylko przykuć do fotela kinowego, ale prowokuje do myślenia jeszcze długo po opuszczeniu sali kinowej. Jako słowa zachęcające do wyboru seansu kinowego tej produkcji filmowej niech posłużą opinie o filmie, jakie ukazały się w mediach po jego światowej premierze:

Dunkierka” jest chaotyczna, nieugięta i emocjonująca. To jeden z najbardziej urzekających filmów, jakie zobaczycie w tym roku. Mistrzowskie rzemiosło reżysera. Co za przejażdżka.

Fandango

Dunkierka” to niezwykle intensywny film! Trzy przeplatające się historie na trzech ramach czasowych. To niemal kino nieme. Niesamowita ścieżka dźwiękowa. Ja się zakochałam w tym filmie od pierwszych sekund seansu kinowego.

Film Struck

Wielu ludzi miało obawy odnośnie nieznanej obsady i zaangażowania Harry’ego Stylesa. Wszyscy są świetni, ale „Dunkierka” nie jest opowieścią o jednym żołnierzu.

Collider

Dunkierka” daje kopa, ale jest to zupełnie inny film Nolana. Tom Hardy wypowiada 10 kwestii i jest niesamowity. Harry Styles potrafi grać!”

Business Insider

Dunkierka” jest ekscytująca i piękna. Koniecznie trzeba ją zobaczyć, chociaż nie da się ukryć, że film pozbawiony jest wyróżniających się postaci.

CinemaBlend

Myślę, że tych parę opinii powyżej, były w stanie zachęcić każdego bez względu na wiek, płeć czy gust filmowy do konieczności zarezerwowania sobie półtorej godziny czasu które trwa film, aby móc wybrać się na seans kinowy tego niezwykłego obrazu filmowego już od 21 lipca 2017 r. kiedy film Dunkierka będzie miał swoją premierę w naszych kinach.

 

szczegółygatunek: dramat wojenny
produkcja: Francja, Holandia, Wielka Brytania, USA
reżyser: Christopher Nolan
scenariusz: Christopher Nolan
zdjęcia: Hoyte van Hoytema
muzyka: Hans Zimmer
premiera: 21 lipca 2017 r.
obsadaFionn Whitehead – Tommy
Tom Glynn-Carney – Peter
Harry Styles – Alexa
Jack Lowden – Collins
Aneurin Barnard – Gibson
Tom Hardy – Farrier
Mark Rylance – pan Dawson
Barry Keoghan – George
James D’Arcy – pułkownik Winnant
Kenneth Branagh – komandor Bolton
Lee Amstrong – grenadier
Luke Thompson – chorąży
Billy Howle – bosman
Tom Nolan – porucznik
Will Attenborough – podporucznik
Matthew Marsh – kontradmirał
Adam Long – podporucznik marynarki
Bobby Lockwood – starszy szeregowy
Miranda Nolan – pielęgniarka
Bradley Hall – marynarz
Michael Fox – inżynier
Cillian Murphy – roztrzęsiony żołnierz

Powiązane posty

Newsletter

Dodaj komentarz